Recensie: De Tranenmaker

Algemene informatie:

• Auteur: Erin Doom

• Uitgeverij: A.W. Bruna Uitgevers

• ISBN: 9789400516083

• Prijs: €17,50

Mijn beoordeling: 3/5

Korte samenvatting (achterflaptekst)

Binnen de muren van Grave, het weeshuis waar Nica opgroeide, werden altijd al verhalen verteld bij het kaarslicht. De bekendste was die van de tranenmaker, een mysterieus figuur met ogen zo helder als glas, en de veroorzaker van alle angsten die mensen voelen.

Op haar zeventiende lijkt het moment gekomen om de verhalen uit haar kindertijd achter zich te laten. Nica’s droom wordt werkelijkheid wanneer Mr. en Mrs. Milligan haar adopteren. Maar ze is niet de enige. Rigel, een rusteloze, mysterieuze wees, wordt ook uit Grave weggehaald. En hij is de laatste persoon die Nica als adoptiebroer zou wensen. Rigel is intelligent, speelt betoverend piano en is onvoorstelbaar knap, maar heeft een donkere, onaangename kant.

Hoewel Nica en Rigel een verleden delen vol verdriet en gebrek aan liefde, is het onmogelijk om samen te wonen. Vooral als de legende hen achtervolgt en de tranenmaker echt lijkt te bestaan. Maar Nica heeft er alles voor over om haar droom te beschermen, en alleen als ze haar angsten onder ogen komt zal ze haar vleugels kunnen uitslaan, zoals de vlinder waarnaar ze vernoemd is.

Mijn recensie

"De Tranenmaker" is een mooi en ontroerend boek over 2 weeskinderen die samen geadopteerd worden, maar elk met een duister en traumatisch verleden klampen. Toen ik dit boek in mijn handen hielt, werd ik wel even afgeschrikt. Het lettertype van de Nederlandse vertaling is namelijk vrij klein en het boek telt bijna 500 pagina's. Ik vroeg me af of het me wel geboeid zou kunnen houden voor al die pagina's. Daarom keek ik eerst de Netflix film, om te zien of het wel iets voor mij was. En die vond ik erg leuk, dus gaf ik het boek een kans!

In het boek volgen we voornamelijk Nica, haar ouders zijn overleden toen ze 5 was en sindsdien woont ze in de Grave. Wanneer ze 17 jaar is, wordt ze eindelijk geadopteerd. Echter, wordt ze niet alleen geadopteerd, want Rigel verhuist mee met haar, en laat dit nu net de persoon zijn waar ze zich het meest ongemakkelijk bij voelt. Rigel was altijd een beetje het buitenbeentje in de Grave, waardoor hij moeilijk te doorgronden is. Hij gedraagt zich soms vrij agressief en lijkt sociaal contact zo veel mogelijk te mijden. Samenwonen met hem en het adoptieproces doorstaan vormt dan ook een hele opgave voor Nica.

Nica is een aangenaam hoofdpersonage waar je je perfect in kunt verplaatsen. Ze is het typische tienermeisje met dromen en hoop voor een betere toekomst, maar ook met haar eigen trauma's en letsels uit het verleden. Doorheen het verhaal ondergaat ze heel wat karakterontwikkeling. Rigel anderzijds, is agressief en mysterieus. Hij heeft Nica liever niet in zijn buurt, en als lezer wordt je nieuwsgierig waarom. Toch leer je hem ook beter kennen, door de korte fragmenten vanuit zijn standpunt. Hij is als het ware een raadsel om te ontcijferen, maar naarmate het verhaal vordert ontpopt hij langzaam aan uit zijn cocon. Verder vormen ook Anna en Norman (de adoptieouders) belangrijke personages, en je voelt hun warmte en liefde echt van de pagina's afstromen.

Het boek wordt neergezet als een roman met fantasie elementen. In het begin zijn deze fantasie elementen wel wat aanwezig doordat de legende van de Tranenmaker uitgelegd wordt, maar dit vervaagd wat naarmate het verhaal vordert. Ondanks dit, blijft het verhaal toch uiterst interessant. Er zit veel leed en verdriet in verwerkt, maar ook dromen, hoop en belangrijke boodschappen die je als lezer meeneemt. Dit boek leert je zowel de mooie als minder mooie kanten van de personages zien, want elke roos heeft zo zijn doorns. Het verhaal voelt daardoor zeer realistisch en toereikend aan. Er zitten geen al te spannende plottwists in, maar wel een aantal onverwachte gebeurtenissen die belangrijk zijn voor de ontwikkeling van de personages.

Erin Doom brengt het verhaal met een poëtische schrijfstijl, die erg mooi was. Enkel werd het soms net iets té poëtisch. Sommige paragrafen hadden gerust enkele zinnen korter kunnen zijn en dezelfde boodschap kunnen overbrengen. Verder lijken bepaalde gebeurtenissen en discussies zich meermaals te herhalen, wat het verhaal soms langdradig maakt. Het is een vrij dik boek dus al deze herhaling voelde overbodig aan tijdens het lezen en voor een lezer kan dit storend overkomen. Het einde was echter ontroerend, al had het wat korter gemogen zodat er meer aan de fantasie overgelaten kon worden. Desalniettemin was de epiloog een prachtige afsluiter.

In het algemeen, is "De Tranenmaker" een prachtig boek over familie en liefde. Het is een boek dat je hart raakt, breekt en weer in elkaar puzzelt. Ondanks dat het soms een beetje langdradig aanvoelde, hanteerde het verhaal een krachtige boodschap en raak je gehecht aan de personages. Het gaat me zeker nog even bijblijven!